بلاگ - تحلیل رسانه

جنگ نرم: چگونه فضای رسانه‌های ایرانی تخریب شد

قصه جنگ نرم قصه نفوذ سیاست در رسانه است. رسانه هیچ‌گاه خالی از سیاست و ایدئولوژی نبوده، هر چه که روزنامه‌نگاران سعی کرده‌اند با حرفه‌ای شدن و صنفی شدن از سیاست دوری کنند؛ سیاست‌مداران نتواسته‌اند دست از سر این ابزار موثر بردارند. جنگ نرم در واقع گفتمانی است که به دنبال توجیه در دست گرفتن سکان رسانه‌ها توسط سیاست‌بازان است. با این استدلال که رسانه‌های حریف غیرمستقیم در دست سیاست‌بازان است و حرفه‌ای‌گری و گردش آزاد اطلاعات تنها پوششی برای اهداف سیاسی و فرهنگی است. پس رسانه‌های ما نیز باید خوش خیالی را کنار بگذارند و وارد نبرد شوند. شاید تئوریسین‌های جنگ نرم رسانه‌ها را یک ابزار جنگی می‌دانند. چیزی مثل تسلیحات جنگی دیگر که برای نابود کردن است تا ساختن. گفتمان جنگ نرم نیز در حال ویران کردن سنگر خودی و غیر خودی است. مخاطبان ایرانی دیگر به هیچ رسانه‌ای اعتماد ندارند.

تاملی بر پژوهش های انجام شده پیرامون نقش رسانه‌های جدید در حوادث پس از انتخابات ایران

پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ و شروع بحران های سیاسی کشور و با آغاز موج تازه‌ی اعتراضات مردمی علیه نظام حاکم، موج جدیدی از مکتوبات، از کتاب و مقالات علمی گرفته تا یادداشت‌های ژورنالیستی سعی کرده‌اند تا تحلیل‌های مقطعی یا جامعی از زوایای دید مختلف ارائه دهند. یکی از زمینه‌هایی که در این دوره هیجان بسیاری در مجامع علمی یا سیاسی ایجاد کرد، رسانه نوین و همه‌ی خدماتش به جنبش مردمی ایران بود...

نگاهی متفاوت به جعل گواهی امنیتی گوگل

در مورد ماجرای جعل گواهی امنیتی گوگل صحبت‌های بسیاری شده است و با کمی جستجو در اینترنت می‌توان انواع تحلیل‌ها و بررسی‌ها در مورد این حمله‌ی سایبری را پیدا کرد؛ اما آنچه که شاید آنچنان مورد توجه قرار نگرفته است تاثیر روانی اینگونه حملات سایبری است که باعث بی‌اعتمادی بین کاربران و سرویس‌دهندگان می‌شود.

نقش بازتاب رسانه‌ای ممیزی منظومه «خسرو و شیرین»

هفته‌ی گذشته خبر سانسور بخش‌هایی از منظومه «خسرو و شیرین» نظامی گنجوی توسط وزارت ارشاد در رسانه‌ها منتشر شد. این خبر خیلی زود در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی مجازی منتشر شد و بسیاری از خبرگزاری‌ها و وبسایت‌ها با استفاده از جملات طعنه‌آمیز در تیتر خبرهای خود، به این عمل انتقاد کردند. تیتر‌هایی چون « با تصمیم ارشاد دیگر خسرو و شیرین به خلوت نمی‌روند» یا «ایراد‌هایی که ارشاد پس از ۹ قرن به خسرو و شیرین گرفت» نشان از شگفت‌زدگی فضای رسانه‌ای نسبت به این خبر داشت.

اینترنت چمدانی، واقعیت یا توهم؟

«اینترنت چمدانی» یکی از اصطلاحاتی است که در یک ماه اخیر بسیار در مورد آن صحبت شده است و با واکنش‌های مختلف از سوی مقامات ایران مواجه شده است. به گونه‌ای که از یک سو حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات ایران این طرح را زاییده‌ی شخص باراک اوباما می‌داند و از وجود راهکارهای مقابله با آن سخن می‌گوید و از سوی دیگر رضا تقی‌پور، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات آن را نمونه‌ای از سایبر تروریسم می‌خواند. اما آنچه سوال است قابلیت اجرایی این فناوری است که تردیدهایی در مورد آن وجود دارد.

فیلترینگ اینترنت، حداقل واکنش ایران در جنگ نرم

فیلترینگ یکی از بحث‌هایی است که ده‌ها مقاله در مورد آن و خوب یا بد بودن آن توسط افراد مختلف نوشته شده است و این بحث بعد از انتخابات جنجالی ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ و وارد شدن واژه‌ی «جنگ نرم» به ادبیات سیاسی مسئولین ایران، وارد فاز جدیدی شد به گونه‌ای که به یک ابزار تماما سیاسی برای حذف رقیبان از فضای اینترنت تبدیل شد و شاید به همین دلیل است که در دو سال گذشته بسیاری از وبلاگ‌های حامی دولت و حکومت ایران بارها به زیر تیغ فیلترینگ رفته‌اند.

مخاطب عادی نیز باید منتقد رسانه باشد

در یکی دو سال اخیر که تعداد کاربران ایرانی فیس‌بوک افزایش یافته‌ است، در گوشه‌ و کنار آن می‌توان افراد و گروه‌هایی را دید که از حضور مجازی این کاربران برای اهدافی غیر از وقت‌گذرانی هر روزه استفاده می‌کنند. یکی از این گروه‌ها ساندیس زرشک است که حالا بیشتر از پانصد عضو دارد. این گروه مجازی در معرفی خود نوشته است که فضایی برای «بحث و بررسی در باره مسائل رسانه های ایرانی، ارتباطات سیاسی ، پروپاگاندا، سیاست ها و دروازه بانی رسانه ای و بیشتر از همه نقد و ارزیابی برنامه های تلویزیونی و فیلم های سینمایی» فراهم کرده است. اعضای این گروه هر هفته بر اساس بحث‌ها و تبادل نظرها و نهایتا با رای خود جایزه‌ای «نمادین و هجوآمیز» را به بدترین تولیدات رسانه‌ای روز اهدا می‌کنند. در ویدئوی هفتگی که تولید اعضای اصلی گروه است، نامزدها اعلام می‌شوند و جایزه به موردی که در رای‌گیری اعضا انتخاب شده است تعلق می‌گیرد. از خبرگزاری فارس و روزنامه‌ی کیهان گرفته تا بی‌بی‌سی فارسی و برنامه‌ی پارازیت هیچ کدام از نقد این گروه در امان نیستند.

بودجه‌ی جنگ نرم؛ تقلید وهجو

سال‌ها از به روی کار آمدن اولین وب‌سایت‌های خبری و تحلیلی ایرانی می‌گذرد؛ زمانی که صحبتی از جنگ نرم، ارتش سایبری و افسر جنگ نرم نبود. روزگاری که «روزآنلاین» در سایت‌های تحلیلی-خبری یکه تاز بود و «سردبیر:خودم» حسین درخشان در وبلاگ‌ها سرآمد بود.